Tel. sat. iridium na pokładzie Selmy: 881621440894.

Bramka do wysyłania bezpłatnych SMS-ów: http://messaging.iridium.com.

Sms-y wysyłane z komórek NIE DOCHODZĄ na Selmę.


ZAŁOGA PROSI O NIEUŻYWANIE W SMS-ACH POLSKICH LITER I PODPISYWANIE KTO JEST NADAWCĄ WIADOMOŚCI.

Na poczatku wiadomości prosimy wpisywać adresata - unikniemy konieczności czytania całej i odczyta ją sam zainteresowany.

Wiadomości od: do:

data jacht, pozycja wiadomość
2019-05-13
1700
AtlantykA więc, w wielkim skrócie:
Wypłynęliśmy rankiem 13-go maja z Porto Argentino na Malvinach po blisko 4 dobach pracowitego postoju. Pogoda (poza piątkiem) była taka sobie (jak to na Falklandach), pingwiny w większości jedne odpłynęły a inne jeszcze nie dopłynęły :( , na atrakcje nie mieliśmy za bardzo czasu :( , dostęp do internetu prawie żaden :( , trzeba było wyrzucić piękny, acz zepsuty kawał wołowiny argentyńskiej :( , a do tego wszystkiego jednej nocy portowy kot zrobił nam kupkę koło kolumny sterowej, a kolejnej siusiu w sterówce :DDD
Jasnym promykiem w naszej malvińskiej przygodzie była Monika, która przyniosła nam ciasto na spotkanie, a chleb na pożegnanie. Opowiedziała nam ze swadą i humorem (jak to opowiadaczka bajek) wiele o codzienności i niecodzienności życia na tych wyspach, pokazała swoje fajne akwarele, domek z widokiem na zatokę i konie oraz ugościła jak się patrzy :) Wspólnie spędziliśmy na Selmie miły wieczór przy tacosach z guacamole :)
Dziękujemy Monice za spotkanie i żałujemy, że nie zastaliśmy Tomka (był na morzu, ale go pozdrawiamy).
A teraz czeka nas jakieś 1500Mm do Itajai w Brazylii.

To pisałem ja, AP, skipper 3 klasy.
2019-05-13
1600
Atlantic13-05-2019 salimos hace 1 hora de Malvinas

Que pensas sobre navegar por primera vez??

Antes de contar acerca de mi experiencia, esta bueno contar que llevaba 4 meses viajando de mochilero por la patagonia y 3 semanas preguntando barco por barco buscando navegar, hasta que el universo me embarco definitivamente en el indicado.
Conoci el Selma exactamente despues de tener la desepcion de haber perdido 2 posibilidades de navegar, Margarita me dijo que volviera en 30 minutos, espere y cuando volvi, golpie el barco pero nadie escuchaba porque se estaban riendo todos dentro.
Luego salio Peter y me dijo en espanol que fuera al dia siguiente a las 10am. Conoci a todos porque desayunamos juntos, 8 polacos hablando, riendose y yo con una sensacion muy extrana pero MUY divertida. Cuando me confirmaron que navegariamos el dia de mi cumple (5 de mayo), senti una euforia indescriptible, solo se explica viviendola. Llegado el 4 de mayo me dijeron que saldriamos el 6 de mayo. Asi que festejamos mi cumple el 4 a la noche haciendo una comida, otra vez senti esa euforia cuando me cantaron el cumple en polaco e improvisaron una torta con un budin, algo de chocolate y una vela.
En fin, al dia siguiente prepare mi risoto por la noche, dormi en el barco y por la manana zarpamos viendo el amanecer de Ushuaia, muy emocionante y piola. Nos esperaba una manana-tarde sin viento, asi que con el motor encendido conocimos lobos marinos, ballenas, pinguinos en la pinguinera y navegamos junto a las gaviotas y albatros, un ESPECTACULO. Por la noche, mi turno empezaba a las 4am, pero de la ansiedad, desperte una hora antes un poco mareado por el moviento del barco y subi para ofrecer te y cafe, estaba Yatza en el timon habian muchas olas asi que movia el timon para todos lados. Me pegue flor de cagazo al pensar que en una hora me tocaba maneobrar a mi, tanto que al bajar me enferme y estuve vomitando hasta que recupere el control y pude subir a tomar el timon. Dormi en la cubierta hasta las 6am que fue cuando tome el timon, la noche estaba nublada pero estaba hermosa. Por ultimo, vi a lo lejos el faro del fin del mundo en la isla de los estados junto al amanecer al finalizar mi turno y fui a dormir.
Por la tarde las olas flameaban y el sol mostraba el cielo despejado, en el timon comence a entender que estaba navegando, mmierda, que loco, de repente ivan grita, TONINAS!, y un cardumen de toninas nos acompanaba saltando sobre el agua de 3 de un lado, 5 del otro, por todos lados, estando solo en cubierta porque todos comian fue la primera vez que me senti libre al timon, libre E.
Por la noche me fui a dormir luego de ver a la luna en 1/4 creciente de un color amarillo oscuro, cayendo en el horizonte junto a las estrellas destacandose plenamente el camino del firmamento. Por la madrugada me sentia perfecto y a tomar el timon el barco iba derecho y muy rapido tanto que sentia ir a 15 nudos. Sentado me sentia manejando un camion, con un gran volante, las luces, subiendo y bajando por el movimiento de la proa, se sentia muy bien. Pero al pararme, GUAU!, me sentia como galopando un caballo sobre la cubierta con el viento, el cielo deslumbrando las estrellas que no vi en ningun otro lado de mi viaje, rodeado de ese mar que salpicaba cada tanto para recordarme que estaba navegando.
Al dia siguiente atracamos en las Malvinas, que buena onda, pasamos momentos espectaculares, de nervios, tristes y alegres, como un gran equipo. Nos deleitamos con altas comidas, tomamos cuando estabamos fuera de navegacion y nos la pasamos genial aprendiendo pola-cast-english. Ahora nos espera Brasil....

A pedido del barco y haciendo un parentesis tendre que describir mi experiencia la primer noche con expresiones y todo.

Como dije en mi experiencia el barco se movia mucho, me sentia mareado por el movimiento del barco pero bien. Ansioso desperte antes de mi turno y subi para ofrecer te y cafe. Yatza estaba MUY concentrado en el timon, con cara de pocker, moviendolo para todos lados asi que ni me miro cuando pregunte. Ya me senti un poco con miedo, para rematar Ivan desde mi derecha dice, "Esta dificil maneobrar ee". Puta, baje medio palido pensando en 1h me toca hacer eso y no tengo idea como, me sente y pense, voy al bano, tambaleandome para todos lados dije NO VOY A VOMITAR, llegue al bano y efectivamente a mi cuerpo le chupo un huevo lo que pensara, me arrodille y lance nomas, mi ex jefe me habia consejado hacerlo porque seria una vez, a lo sumo dos y luego me sentiria joya.
Ok, luego de vomitar dije... Listo!, vamos a cambearnos para subir, me levanto y me vuelvo a arrodillar... OKEY, dos veces y listo. Voy a la sala me pongo una bota y recuerdo a Marta diciendo... "Las bolsas por vomitar viven aqui", llegue a tomarlas, y al volverme a sentar PAAA, otra vez, ya no mas!, me pongo una bota y ya no tenia que mas vomitar, asi que pense... Agua!, recuerdo a Marta decirme "El agua vive aca abajo", Pero no me mostro que parte del piso, con mis pocas fuerzas me levante, fui hacia donde me dijo Marta y note que Jere estaba despierto, tome aire para no vomitar y dije en forma MUY seria "Jeremias. Donde esta el agua?", a lo que responde "Abajo boludo". Ya pensando en polaco dije CURRVA eso ya lo se!. BUE, ahi fui, Abro el piso equivocado ; cierro ; abro el otro ; agarro el agua ; voy hacia el asiento y me siento... Puta, por favor que sea sin gas!, miro la botella y por suerte, era sin gas.
Tomo agua ; vomito ; me entre-duermo apoyado en la mesa ; vomito ; me pongo la otra bota ; vomito ; me entre-duermo de nuevo en la mesa y en ese mismo momento habiendo pasado 30min de mi turno baja Ivan que me pregunta... "Ale estas bien?" Yo levanto la mano y le digo "dame un minuto". Subio, vomite, me apoye en la mesa, dije tengo que poder, me puse cualquier chaqueta, me colgue el arnes como pude, vomite y subi. Le dije a Yatza "ayudame con el arnes", lo intenta y me dice "lo siento pero tendras que bajar para ver como ponertelo", no tarde ni medio segundo en pensar, NI EN PEDO!, si bajo no vuelvo, me lo logre poner a oscuras; me sente afuera y Yatza cambio con Ivan, y le dijo - "IVAN, GO TO SLEEP" - "surre?" - "YEA!". Ivan fue a dormir a su cuarto y yo dormi en la banera de la cubierta hasta las 6am, luego Yatza me pregunto si estaba bien para cambiar, cambiamos y navegue super tranquilo como si nada hubiese pasado, al finalizar mi turno me fui a dormir.
Por la manana desperte a las 10am y subi para charlar con Ivan, me pregunto como estaba y dije "DE 10!!", habremos hablado 5 minutos y mi cara se fue tornando palida, cuando lo noto, se dio vuelta, se alejo y volvi a vomitar!, fui a la cubierta a sentarme con mi mejor cara de pocker para que no se den cuenta, peeeero.... Yatza advirtio mi cara palida y dijo.. "You don't are all right" a lo que conteste un "noooo" doloroso y aprovechando el envion del "no" saque la bolsa y volvi a vomitar. Senalando mi cabeza dijo - "PUT THE HAT!" - "No please" - "PUT IT" - "OKEY!!", me puse la gorra hasta donde podia de tal manera que tape mis ojos, me cruce al asiento de enfrente donde no daba el viento y dormi. Al despertarme me dieron pastillas, y me obligaron a comer. Al momento no entendi, pero luego entendi que el gorro era importante para no vomitar por el frio, y comer era todavia mas importante porque quizas estando mal tendriamos que seguir hacia Brasil sin parar en Malvinas.
La verdad que en el momento no estuvo muy bueno ahora es una anecdota chistosa, pero gracias a que me paso esto aprendi que sentirse enfermo en navegacion es provocado en su mayor parte por una excusa del cerebro para no manobrear el barco por miedo. Por eso es importante mantenerse con un pensamiento fuerte y capaz antes de subir a navegar.

Alejandro
2019-05-09
Port StanleyKobieta na krańcu świata czyli emerytka na pokładzie


Ushuaia

Dotarłam do Ushuaia 4go maja po 27 godzinach podróży jako ostatni załogant Selmy. Załoga polsko-argentyńska: Andrzej - skipper, Marta, Jacek (Yatza), ja, Alejandro (Ale, jego dziadkowie pochodzili z Polski), Yvan (na część słynnego tenisisty Yvana Lendla, zwany Momo) i Jeremias (Here). Planowane na 5go maja wypłynięcie na Falklandy (przez solidarność z naszymi argentyńskimi kolegami będziemy je nazywać Malvinami) zostało przesunięte na popołudnie z powodu opóźnienia w odprawach.
Ushuaia, argentyńskie miasto na krańcach świata. Woda kanału Beagle'a i ośnieżone szczyty! Obowiązkowa fotka przy napisie "USHUAIA", drobne zakupy na "Krupówkach" i degustacja lokalnego piwa, w miejscowej, urokliwej kafejce. A wieczorem urodziny Ale - kończył 23 lata. Znalazł się i prowizoryczny tort, świeczka, "Sto lat" po polsku i hiszpańsku, gitara i wspólne próby śpiewu hiszpańsko/argentyńskich piosenek. Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy - średnio udane.


Knajpka

Wypływamy 6 maja rano. Ushuaia żegna nas pięknym wschodem słońca i niezbyt zimnym wiatrem. Płyniemy kanałem Beagle'a... słońce, żadnej chmury i wszystkie atrakcje, które powinniśmy zobaczyć: wygrzewające się w słońcu uchatki, przepływające wieloryby prychające wodą i widowiskowo zanurzające się w wodzie z charakterystyczną płetwą ogonową, pingwiny i kormorany na wyspie Martillo. No i obowiązkowo zachód słońca. Ogromna, pomarańczowa kula, zanurzająca się w wodzie. No, kicz nad kicze! Ale jaki piękny. A niebo w nocy? Milion gwiazd. I te spadające, dla których trzeba mieć worek marzeń.


Zachód

Poszukiwanie krzyża południa, bo na tej półkuli można go zobaczyć na niebie.
No i wypłynęliśmy na przestwór oceanu: piękne słońce, bezchmurne niebo, lekki wiatr... i płynące z nami delfiny! :) Stopniowo wiatr silniejszy, słońca mniej... ale gwiazdy w nocy...! Nocna wachta - wieczny dylemat kobiet przed otwartą szafą "co ja mam na siebie włożyć" nabiera innego znaczenia. Co ja mam włożyć, aby nie zmarznąć. Nie mam doświadczeń w rejsach na tak zimnych wodach. Eksperymentuję więc: bielizna termo, spodnie i bluza z cienkiego polaru, jeszcze jeden polar, kamizelka chroniąca przed wiatrem, kurtka izolująca, 2 pary skarpet, cały sztormiak, czapka, 2 pary rękawic, kamizelka bezpieczeństwa, od której może zależeć moje życie. Jak Yogi Babu przeciskam się przy ścianie kambuza, żeby wyjść na pokład. Tam już nie jest ważny wiatr i wilgoć, bo te spadające gwiazdy pozwalają mieć marzenia...
3 dnia żeglugi, przy chwilach słabszego wiatru, z kambuza unosiły się zapachy na całą łódkę. Andrzej przygotowywał pieczeń na obiad. Oj, palce można było lizać! Trzeba przyznać, że panowie wykazują wielkie talenty kulinarne.


Na wachcie z Ale

9 maja, po niecałych 80 godzinach i blisko 500 milach żeglugi, dotarliśmy do Porto Argentino (Port Stanley) na Malwinach (Falklandach). Wokół mgła, mgła, mgła i silny wiatr. Cumowanie przy silnym bocznym wietrze dało nam trochę w kość. Malwiny nie są dla nas życzliwe. Ale na pocieszenie mamy pyszny obiad przygotowany przez Yatzę.

pisała i fotografowała Ela
2019-04-25
Caleta JuliaPo Świętach, 23 kwietnia, kolejny raz odprawiliśmy się w Puerto Williams i popłynęliśmy na zachód kanałem Beagle'a, przy lekkim wietrze, zupełnie płaskiej wodzie, podziwiając jesienne widoki. Zatrzymaliśmy się na chwilę tuż przed Ushuaia, żeby zobaczyć kolonię lwów morskich odpoczywających na skałach w kanale.


O świcie oglądaliśmy uchatki fot.Kajka

Po 14 godzinach dotarliśmy do miejsca noclegu - malowniczej Caleta Olla, wykorzystując kotwicę i cumy przywiązane do okolicznych drzew i głazów. Pogoda barowa, więc wieczór spędziliśmy na jachcie.

Rano, 24 kwietnia wypłynęliśmy w kierunku Caleta Voiler. Po drodze spotkaliśmy wieloryby. Po kilku godzinach zatrzymaliśmy się w zatoce i wybraliśmy na krótką wyprawę na ląd - już po kilkunastu metrach, weszliśmy w gęsty, wilgotny las, nigdy nie eksplorowany przez ludzi. Nagle znaleźliśmy się wśród mchów, drzew porośniętych roślinnością, zbutwiałych od wilgoci konarów, które miejscami zamieniały się w ściany zieleni. Po krótkim spacerze, w czasie którego zrobiliśmy kilkaset zdjęć, wróciliśmy na jacht.


Paweł i Marek walczą z lodem, fot. Kajka


Uradowany Damian w Seno Pia, fot. Kajka

Kolejnego dnia, gdy tylko zrobiło się jasno, ruszyliśmy do lodowca Seno Pia. Już dwie godziny po wejściu do fiordu pojawiły się pierwsze bryły lodu w wodzie, a z minuty na minutę było ich coraz więcej. Wreszcie, tuż przed czołem lodowca pokrywały całą wodę, a drogę przed dziobem Selmy musieliśmy torować odpychając większe bryły na boki. Zatrzymaliśmy się kilkadziesiąt metrów przed lodowcem - akurat pogoda zmieniła się i wyszło piękne słońca, a lodowiec w promieniach mienił się odcieniami błękitu. Po któtkim odpoczynku i sesji zdjęciowej popłynęliśmy w kierunku Caleta Julia, gdzie zostaliśmy na noc.


Stoimy w Caleta Julia fot.Kaja

Pisała Kasia
2019-04-21
Puerto Williams
Pisanki fot.Kaja

Święta spędzamy w Puerto Williams, bo miło postać na bojce w deszczu, a i wiatry niesprzyjające. Od rana cała załoga zaangażowała się w przygotowanie świątecznego śniadania i pisanek. Była sałatka warzywna, kiełbaski krajowe, ćwikła z chrzanem, sernik, pascha, jajka z majonezem. Widać było wyraźny postęp w stosunku do śniadania sprzed dwóch dni czyli podejścia do Hornu ;)
Teraz udajemy się na zasłużony spacer spaić kilka kalorii.

Rodzinom, znajomym, przeszłym i przyszłym żeglarzom Selmy oraz jej sympatykom życzymy wesołych świąt i mokrego dyngusa (nam pogoda i tak go zapewni).


Śniadanie przed Hornem fot.Kaja


Śniadanie świąteczne fot.Kaja

To pisałem ja, AP, skipper 3 klasy.
2019-04-20
Puerto Williams
Horn fot.Kaja

19.04 o godz. 1507 strawersowano Cabo de Hornos

Zgodnie z planem Andrzeja i prognozami, mieliśmy wykorzystać okienko pogodowe i popłynąć w stronę Hornu, a później, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, z wiatrem, gdy już okienko się zamknie i się rozwieje, wrócić w stronę kanału Beagle'a.
Pierwsze kilkanaście godzin przebiegło zgodnie z planem. Później, jak to w okolicach Hornu bywa, wiatr okazał się silniejszy niż było to zapowiadane w prognozach. Widoczność niewielka, lekki deszcz. Na mapie widzieliśmy legendarny Horn, na zewnątrz - niestety nie. Andrzej skierował nas prosto na Cabo de Hornos. Trzy mile - nic, dwie mile - dalej nie widać. Tylko mgła. Wreszcie wyłonił się zza gęstej mgły - majestatyczny, nieco groźny, zupełnie jak ze słyszanych opowieści.
Horn mijaliśmy z wiatrem 20-30w i całkiem zacną falą. Trochę zdjęć na trawersie (19.04.2019 o godz. 15.07), radość z osiągniętego celu, jednak szampana postanowiliśmy otworzyć dopiero w porcie - rozwiewało się i musieliśmy realizować założony plan i trasę. Po zwrocie i obraniu kierunku na kanał Beagle'a, rozwiało się mocniej. Selma osiągała prędkość 12 w przy podmuchach wiatru dochodzących do 50w. Horn pokazał nam się w pełnej krasie, a ryczące 40 i wyjące 50 mogliśmy odczuć na własnej skórze. Po kilku godzinach nocnej żeglugi nad ranem schowaliśmy się w kanale. Wiało dalej, zacinał deszcz, jednak nie było już uciążliwej fali. Po kolejnych kilku godzianach dotarliśmy do Portu Williams i na wraku Micalvi znaleźliśmy prysznice z ciepłą wodą. Wieczorem uczciliśmy zdobycie Hornu szampanem z truskawkami. Dzielna Selma zaliczyła kolejny raz legendarny Horn, tym razem w jesiennej aurze.
Cap Hornowy szampan z truskawakmi fot.Kaja

Relacjonowała Kasia
2019-04-19
w drodze na Horn
Żegnamy Puerto Williams (od lewej, od dołu): Damian, Kaja, Andrzej, Paweł, Wit, Kasia, Marta, Marek. fot.Kaja

Na Selmę dotarliśmy wszyscy mniej więcej w tym samym czasie, poza Pawłem, który nie zmieścił się do samolotu i musiał czekać na następny lot i bagażem Wita, który zawieruszył się we Frankfurcie i miał dojechać dopiero następnego dnia.
Na jachcie spotkaliśmy Piotra, Gosię i Damiana i wspólnie wybraliśmy się na kolację, żeby spróbować argentyńskich steków.
Następnego dnia wybraliśmy się na krótki trekking do jednego z najbardziej malowniczych i urokliwych miejsc w okolicy Ushuaia - Laguna Esmeralda - szmaragdowego jeziora położonego pośród gór.
Z centrum Ushuaia zabrał nas bus i po 20 minutach mogliśmy rozpocząć wędrówkę. Pierwsze metry nieco nas zdziwiły - było bardzo błotniście, jednak ruszyliśmy licząc, ze za kilkaset metrów błoto zniknie. Nie znikło. Wręcz przeciwnie, z każdym metrem go przybywało Nie poddaliśmy się jednak i konsekwentnie krok za krokiem dosłownie brnęliśmy w kierunku jeziorka. Kilkaset metrów przed celem poczuliśmy zmienność pogody Ushuaia, zaczął padać gęsty śnieg, więc Esmeraldę oglądaliśmy zasypaną śniegiem z widocznością ograniczona do kilkudziesięciu metrów. Pozostaje wierzyć, że nazwa szmaragdowe jezioro pochodzi od koloru wody.


Niezapomniany "szmaragd" Laguny Esmeralda fot.Kaja

Gdy my brnęliśmy przez błoto na jacht, Andrzej załatwił odprawę i o 3 nad ranem wypłynęliśmy z Ushuaia. Po 6 godzinach dotarliśmy do Puerto Williams w śniegu, deszczu, z przebłyskami słońca ale przede wszystkim w doskonałych humorach. Szybkie formalności, szkolenie z obsługi Selmy i w towarzystwie stada delfinów, z prędkością niemal 8 pędzimy w stronę Cape Horn - jak to się mówi, najpierw robota, potem będą przyjemności :-)

Kasia
2019-04-07
Cieśnina Drake'a
Kruku na linie fot.Damian Święs

Tak jak się obawialiśmy pokonujemy Drejka wg elitarnej taktyki Navy Seals. Wypisano na tablicy ogłoszeń extremalne zasady Sealsów i są one wprowadzane w życie z żelazną konsekwencją. Niektóre są fajne, np. „nie ma złych zespołów są tylko źli dowódcy”, inne mniej: „Seals każdą wolną sekundę poświęca na trening i samodoskonalenie”. Wiemy, że na pewno musimy kontrolować ego.


Zasady Silsow fot.Damian Święs

Są ku temu okazje, oddalamy się całkiem śpiesznie od Antarktydy i pierwsza noc jak to zwykle wymagała wzmożonej uwagi i wzmocnionych wacht , ale procentuje wiedza sealsowa czego doświadczył choćby Piotr za sterem gdy dzięki żelaznej woli growler zamienił się w ptaka i odleciał. Zasuwamy więc raźno na północ uważając żeby nie dostać w skórę. Wszystko gra. Pozdrawiamy.


Zasady Silsow fot.Damian Święs

Załoga Selmy
2019-04-04
-Dzieje się jak zwykle, nie potrafimy usiedzieć w miejscu zresztą byłoby to głupotą będąc tutaj. Tak więc – wycieczki i wycieczki, wycieczki i badania, chłonięcie tych niezwykłych bez względu na pogodę krajobrazów. Ponownie zamustrowaliśmy ukraińskich przyjaciół i ruszyliśmy tym razem w kierunku północnym. Zakotwiczyliśmy przy Plenau Island gdzie Iwan miał misję od Oksany znalezienia kupy słonia. Morskiego oczywiście i pobrania próbek a, że akcja była ambitna z chęcią się w nią włączyliśmy. Zaczęliśmy od znalezienia słonia i było to sensowne podejście, tym bardziej, że słoń a właściwie dwa młode osobniki nie miały nic przeciwko temu. Pogoda bajeczna, widok na oglądane już ale w deszczu cmentarzysko gór lodowych, ponowne odwiedziny słonecznej tym razem Cieśniny Le Maire, odwiedziny Wyspy Pettermana gdzie znajduje się słynny fiordzik w którym kilka lat temu góry lodowe próbowały zatrzymać Selmę na dłuższy czas ale im się nie udało i powrót do „bazy” czyli Stacji. Tutaj udało się wreszcie zobaczyć pingwina Adeli. Piotr już od dłuższego czasu wypatruje okienka pogodowego na bezpieczne przeskoczenie Drejka. Prognozy zmieniają się dynamicznie, nie wszystkie sprawdzają więc jeszcze czekamy. Wiadomo jak to w Drejku czasem jak ktoś coś przeskrobał w poprzednim wcieleniu to karma wraca.
Były jeszcze mini wycieczki np. do domku Wordiego czyli muzealnego już domku dawnych wypraw brytyjskich, był dzień poświęcony pracom naprawczo – przygotowawczym, były wizyty na Stacji, rewizyty na Selmie, przypłynął ukraiński statek Merigold z zaopatrzeniem i zimownikami, na pokład wsiadł nowy załogant Marco, którego podrzucimy do Ushuaia, były pożegnania i przywitania i wreszcie dziś ostatnie dźwięki syren i intensywne obustronne machania pożegnalne. Było to wszystko bardzo miłe i wzruszające. Płyniemy teraz powoli na północ choć jeszcze nie ma decyzji kiedy i skąd ruszymy na szerokie wody.
Zaczynamy się poważnie martwić, Piotr z pasją zaczytuje się w książce: „Ekstremalne przywództwo. Elitarne taktyki zarządzania Seals”. Zobaczymy co z tego wyniknie.
Pozdrawiamy.
fot. Artur Kruk

fot. Artur Kruk

fot. Artur Kruk

fot. Gośka Wojtaczka

fot. Gośka Wojtaczka

fot. Gośka Wojtaczka

fot. Artur Kruk

fot. Gośka Wojtaczka

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Gośka Wojtaczka

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Gośka Wojtaczka

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Tomasz Major

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Artur Kruk

fot. Artur Kruk


Załoga Selmy
2019-04-02
-Tak, mamy sporo zaległości w relacjach i nie wynika to z lenistwa ale z tego, że dużo się dzieje. Dopłynęliśmy do ukraińskiej Stacji im. Vierdnackiego czyli do przyjaciół bo w takiej zażyłości pozostaje Selma z gospodarzami. Wieczorem oczywiście spotkanie w barze na piętrze, bardzo sympatyczne jak zwykle. Następnego dnia tradycyjna ukraińska bania dla wszystkich (tych zdjęć chyba nie załączymy, chociaż może?) a pogoda była taka właśnie barowo – baniowa. Prawdopodobnie wtedy wykluł się chytry plan żeby rozszerzyć zakres naszego rejsu i w ten oto sposób nasza wyprawa zrobiła się eksperymentalno -naukowa. Znaczy to, że wysadziliśmy na półwyspie kontynentu (a dokładnie na Rassmusen Point) ekipę zdobywców objuczonych masą sprzętu do zdobywania:pulkami, rakami, liofami, czekanami, śrubami lodowymi itd., itd., a na ich miejsce zamustrowaliśmy ekipę naukowców z Vierdnackiego z dronami, młotkami, próbówkami itp.. Schedę po Piotrze przejął Andrzej a zamiast Gochy, Kruka, Tomka i Tego Artura na Selmę wsiedli: Iwan, Jura, drugi Jura, Sasza i Andriej. Należy dodać, że do ekipy górskiej dołączył Władimir w charakterze przewodnika. Nasz cel to dwie wyspy: Somerville i Lahille, które są poza zasięgiem pontonów naszych naukowców. Na pierwszej nie udało się wylądować z powodu sporego przyboju, ale to był cel drugorzędny. Pierwszorzędny to Lahille gdzie (głównie Sasza geolog) ostrzyliśmy sobie zęby na dokonanie całkiem doniosłych odkryć. Mianowicie istniała hipoteza, że to najstarsza wyspa w rejonie Półwyspu Antarktycznego, aż z palezoiku. Po niełatwym znalezieniu kotwicowiska i przenocowaniu w dosyć chłodnych okolicznościach przyrody bo temperatura spadła o 7 stopni poniżej zera, wstaliśmy wraz ze słońcem. Świt był przepiękny, Lahille to wyspa z prawie pionowymi wysokimi górami, nieco dalej wysokie szczyty kontynentu, obok sporo gór lodowych z których jedna okazała dobre serce i zaparkowała blisko nas, ale nie na naszej kotwicy. Bajeczny to był poranek tak jak i cały dzień. Dokonało się! Sasza znalazł formacje skalne potwierdzające pochodzenie wyspy, która może się okazać jeszcze starsza, ale na razie o tym mówi a właściwie szepce instynkt naukowy Saszy więc cicho sza. Sasza szczęśliwy, Iwan biolog szczęśliwy (nie dość, że udany rekonesans to jeszcze próbki mszaków), Jura szczęśliwy bo zdjęcia z drona bardzo udane, Andriej szczęśliwy bo filmy i zdjęcia fantastyczne, my szczęśliwi bo Oni szczęśliwi i udało się pomóc w ważnych i arcyciekawych badaniach, jednym słowem – super!
Pozostało wrócić po naszych wspinaczy co zrobiliśmy, ale okazało się, że się nie wyrobią na czas i jeszcze przenocują, więc powrót na Viednackiego skąd posłaliśmy do zdobywców dwie skuy z plecakami pełnymi rumu (ponoć nie dotarły, ech te skuy), a wieczorem bardzo miłe spotkanie na Stacji, rozmowy, podsumowania dnia, gry w bilard (Damian dostał bęcki od Andrieja) i grzecznie spać bo rano trzeba było wrócić po resztę załogi.
Raniutko ruszyliśmy po naszych załogantów i wreszcie w komplecie w popołudniowych godzinach zacumowaliśmy bezpiecznie na Vierdnackim gdzie tradycyjnie bania i bardzo ciekawe wieczorne dysputy.
Pozdrawiamy.
fot. Artur Kruk

fot. Artur Kruk

fot. Artur Kruk

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski

fot. Piotr Lubaczewski


Załoga Selmy.
2019-03-31
Ukraińska stacja polarnaZima!
W drugi górski dzień postanowiliśmy zdobyć przełęcz i szczyt położone nad naszą zatoczką. Po krótkiej nocy na wspinaczkę decyduje się czterech śmiałków. Reszta załogi albo delektuje się ciszą i spokojem na pokładzie albo wybiera spacer wśród pingwinów i uchatek.
Z przełęczy pod szczytem rozpościera się nieziemski widok na naszą zatoczkę. Po krótkiej przerwie ruszamy ostro w górę. Gdy dochodzimy do szczytu, nadchodzi sygnał z jachtu – błyskawicznie zbliża się załamanie pogody. W przerażającym wietrze, śniegu i miejscami przy niemalże zerowej widoczności powoli schodzimy w dół.
W okolicznych zatoczkach pojawia się lód. Gdy za kilka dni pokryje Port Lockroy, pingwiny popłyną na północ; za nimi lamparty, uchatki i foki Weddella. Ludzie opuścili zatoczkę kilka tygodni temu. Niebawem na brzegu zostaną słabe i młode pingwiny, które nie zdążyły się opierzyć. Ich rodzice popłyną na północ. Maluchy zginą z głodu i zimna. Nadchodzi antarktyczna zima.

Cmentarzysko
Z informacji satelitarnych wynika, że otworzyło się przejście do ukraińskiej stacji polarnej. Było spowite lodem przez kilka ostatnich tygodni. Zaraz po śniadaniu ruszamy na południe! Wejścia do Kanału LeMaire strzegą humbaki. Jest pochmurno, ale jest spektakularnie.
Po drodze do zatoki, gdzie sto lat temu Jean Baptiste Charcot zimował swoim jachtem Le Francais, przepływamy przez cmentarzysko lodowców. Ależ lód nie jest biały! Jest niebieski. Ma wszystkie odcienie koloru niebieskiego. Kształty są zadziwiające. Rok temu była tu najpiękniejsza pogoda. Dziś wieje wiatr, zacina deszcz. Miejsce pozostaje magiczne. W słońcu góry były białe. W deszczu i niepogodzie są niebieskie!

Postaramy się przesłać adekwatne do relacji Tomka zdjęcia w swoim czasie. Pozdrawiamy.
Załoga Selmy.

Tomek
2019-03-25
Port LockroyCzas na lans.
Po kilku dniach spędzonych na wyboistym Drake’u, zacumowaliśmy w urokliwej zatoczce nieopodal brytyjskiej stacji polarnej Port Lockroy. Personel opuścił kilka zabytkowych budynków kilka tygodni temu. Na stole zastajemy kartkę z napisem: ‘Wrzuć kartkę do skrzynki. Wyekspediujemy ją najbliższym transportem w listopadzie 2019 r.’.
Na stole w naszej mesie pojawiły się na racuchy z jabłkami, soczysta pieczeń z ziemniaczkami i surówką, a szklanki zabordowiły się wyśmienitym Malbekiem.
W kokpicie wyrosła górka kolorowych zabawek: rakiety śnieżne, raki, prusiki, czekany i dziabki, uprzęże …
W pierwszy lodowcowy dzień zabraliśmy ze sobą na 14 godzinną wycieczkę cztery termosy wykwintnej herbatki z cytryną i imbirem oraz miodem - przyrządzonej na krystalicznie czystej wodzie … morskiej.
Bez szlaku, bez przygotowanej wcześniej ścieżki suniemy powoli w górę. Co kilka minut huk cielących się lodowców zabarwia absolutną ciszę, która nam towarzyszy. Ostatnie trzy godziny wspinamy się ostro pod górę. Gdy wychodzimy z gęstej mgły, w dole przed nami rozpościera się spektakularny widok na Kanał Neumayera, Cieśninę Gerlache’a oraz na okoliczne zatoczki.
Sceneria jest nieziemska, a pogoda iście antarktyczna: co kilka minut zmienia się światło: mamy błękitne niebo, ciemne chmury. Morze. Góry. Lód.
Zapominamy czasem, że jesteśmy na lodowcu. Przychodzą chwile zapomnienia. – Sesja zdjęciowa odbywa się na nawisie lodowym ponad kilometr nad oceanem. Na stromym zejściu asekuracja ze smartfonem w ręku. Przychodzi ‘selfie time’, ‘lans time’, ‘FB-time’.
Ekipa pokładowa do późnej nocy co kilka minut cierpliwie wychodzi na pokład i wypatruje w oddali świateł czołówek. O północy wszyscy siedzimy w ciepłej mesie i sączymy gorącą herbatę.
To był dobry dzień!

Tomek
2019-03-24
Port Lockroy
Widok z okna stacji na Goudier Island w Port Lockroy fot. Artur

No i zaczęły się wycieczki. Jeszcze wczoraj po zacumowaniu wstępny rekonesans na miejscowym pingwinisku a, że byliśmy po pochłonięciu ogromnej ilości milanesy mistrzowsko usmażonych przez Tomka i Artura to czuliśmy się jak pingwini rodzice wracający dokarmiać potomstwo. Na szczęście nie było takich prób. Po powrocie jeszcze (o dziwo) kolacja.


Tu stoimy - Port Lockroy fot. Piotr Lubaczewski

Dzisiaj nastąpiła zmiana pogody i zrobiło się ciut nieprzyjemnie, bo bardzo wietrznie i śnieżnie. To na zewnątrz Selmy, bo w środku miło i ciepło, Beata usmażyła na śniadanie racuchy z jabłkami i wraz z Damianem na obiad zawijane zrazy z których zostało jeszcze sosu na pomidorową na kolację. Czyli błogie lenistwo urozmaicane opowieściami polarnymi i krótkim wypadami technicznymi, a to w celu uwolnienia sporego growlera, który czuł się ograniczany przez nasze cumy ale się tym nie zrażał, a to w celu ich poprawienia bo jednak trochę wiało. Później trochę siadło i można było ruszyć w teren co w tym przypadku oznaczało zwiedzenie opustoszałej historycznej brytyjskiej stacji – muzeum Port Lockroy.
Jeszcze informacja dla Magdusi, przepraszamy za obsuwy w relacjach, poprawimy się. Pozdrawiamy.


I kto tu kogo ogląda fot. Artur Czechowski

Załoga Selmy
2019-03-23
Port Lockroy
Światło na dziobie Selmy fot. Damian Święs

Nie zasypując gruszek w popiele popędziliśmy dalej na południe, przefrunęliśmy prawie, kawałek Cieśniny Bransfielda, zapadła noc a my nie zważając na to gnaliśmy dalej. Oczywiście ze wspomaganiem. Wachtom nocnym pomagali dodatkowi obserwatorzy, radar, wspaniały szperaczo – wyłuskiwator lodu czyli zamocowana na dziobie konstrukcja z reflektorami dzięki której nawet malutkie kawałki lodu świeciły światłem odbitym oraz oczywiście niezmordowany Pan Księżyc.
Obserwatorzy stali przed grotmasztem i pokazywali ręką w którą stronę należy skręcić żeby wyminąć lód. Robienie Titanika czy zamaszyste dłubanie w uchu nie było mile widziane przez sternika.
Cóż to była za noc. Dookoła wysokie góry, z lewej burty łuna nad kontynentem a z prawej nad wysokimi graniami PanaKsiężycowe światło natomiast nad nami gwiazdy z Krzyżem Południa na czele.

Humbak fot. Piotr Lubaczewski

Następujący po tym dzień był równie poruszający. Słońce, bezchmurne niebo i oszałamiające widoki w Cieśninie De Gerlacha a następnie w Kanale Neumayera jednym z najbardziej widowiskowym w tych okolicach. Były i zwierzęta, najpierw jeden wieloryb karłowaty, później jeden pingwin i byliśmy już trochę zaniepokojeni wszak o tej porze jeszcze tu nie byliśmy i mieliśmy pewne obawy czy nie są to miejscowi pustelinicy, którzy z wyboru żyją w samotności kontemplując rzeczywistość, ale jednak nie.
Pojawiły się następne wieloryby, stadka pingwinów, foki na krze a nawet lampart morski w Port Lockroy, gdzie rzuciliśmy kotwicę i przycumowaliśmy się rufą do skał. Jest extra. Jeszcze tylko aktualizacja, Artur z Pszczyny zyskał nowe, jeszcze bardziej zaszczytne, które brzmi: Ten Który Wstał Żeby Uratować Jacht.
Pozdrawiamy.

Załoga Selmy
2019-03-22
Okolice Smith Island
Pan Księżyc fot. Artur Kruk

Kwestia Arturów się sama rozwiązała. Artur z N.Y. to Kruku od zawsze, Artur z Pszczyny zyskał wczoraj szlachetne miano: Tego Który Nie Poszedł Do Żagli i nie jest to złośliwe określenie, a o szczegółach sam może kiedyś opowie. Natomiast Artur z Tychów pozostał Arturem.


Smith Island robi wrażenie fot. Piotr Lubaczewski

Już prawie jesteśmy, mijamy właśnie Wyspę Smitha, ale jeszcze dwa słowa o Drejku, którego udało się w miarę bezboleśnie przejść. Tu bardzo duże słowa podziękowania dla Księżyca, bardzo się starał nam pomóc, szybko wschodził i prawie nie zachodził. Zważywszy na to, że dosyć wcześnie minęliśmy górę lodową co spowodowało rozszerzenie wacht nocnych o obserwatorów, jego obecność była niezwykle pomocna. Wiemy, że niektórzy mówią o nim brzydkie rzeczy, ale dla nas to Pan Księżyc. Dzięki Panie Księżycu.
A my wpływamy właśnie w głąb przepięknej krainy, nastroje bojowe, błędniki zdemolowane i nie pyskują. Jednym słowem wszyscy w doskonałej formie oczekujemy wrażeń.


Smith Island fot.Piotr Lubaczewski

Pozdrawiamy.

Załoga Selmy
2019-03-20
DrakePłyniemy już sobie od dobrych dwu dni i wypada dać jakiś znak życia i przedstawić załogę. Mamy trzech Arturów i pozostali Beata, Gocha, Piotr, Piotr czyli Luby, Tomek, Andrzej, Radek i Damian żałują, że też nie są Arturami. Ale by było wtedy fantastycznie. Wtedy przyszedłby Artur pierwszy po Bogu i powiedział: słuchajcie Artury i Arturki, dziś kambuz ma Artur z Arturem, pierwszą wachtę Artur z Arturem, drugą Artur z Arturem i zmienia ich potem Artur z Arturem. Pomarzyć.
Jest jednak jak jest, czyli równie wspaniale i nastroje są równie fantastyczne jakbyśmy wszyscy byli Arturami.
Warto jeszcze wspomnieć, że jesteśmy objęci profesjonalną opieką medyczną. Beata, będąc młodą lekarką, podchodzi do sprawy bardzo ambitnie, chodzą plotki, że będzie nam podawać wapno z muszli rekina, ale może to tylko plotki.

Jeszcze dwa słowa o wyprawie, bo jest lekko nietypowa. Jest to wyprawa eksperymentalna a eksperyment polega na tym, że jest dosyć późno i mało kto się plątał w takim okresie jesiennym w Antarktyce, jednym słowem tłoku nie będzie a, że nie lubimy tłoku i bardzo jesteśmy ciekawi jesiennej Antarktydy to niecierpliwie wyczekujemy nowej Przygody. Drejk, całkiem póki co łaskawy oprócz tego szarobury, śnieżny, słoneczny, deszczowy i wprowadzający w błąd błędniki. Nic nowego.
Mamy się świetnie i pozdrawiamy.

Załoga Selmy
2019-03-17
.
Z archiwum Selmy

Selmowicze i przyjaciele przyjaciół! :-)

W tym roku, w maju po sezonie na Antarktydzie i Hornie Selma popłynie na przegląd techniczny do Itajai w Brazylii.
W rejsie z Ushuaia do Itajai zawinie do Port Stanley na Falklandach/Malwinach.
A tam brytyjskie puby, plaże jak z Karaibów, foki, pingwiny ... i sympatyczni wyspiarze :). No i sporo fajnej żeglugi.
Rejs po kosztach.


fot.Michał Kniaź

Zapraszamy też na przyszły sezon antarktyczny 2019/2020: żeglugę wśród gór lodowych, wylegujących się na krze fok, na emocje spotkania oko w oko z wielorybem czy z przesympatycznymi pingwinami. Jest jeszcze kilka wolnych miejsc.



Info o dostępnych rejsach poniżej oraz w zakładce:
www.selmaexpeditions.com/rejsy.php

. Podane ilości wolnych miejsc są orientacyjne, niektóre miejsca są tylko wstępnie zarezerwowane i czekamy na potwierdzenia.

Jeśli chcielibyście dołączyć do nas, prosimy o kontakt na adres mailowy:
info@selmaexpeditions.com

Pozdrawiamy serdecznie

Załoga Selmy
2019-03-09
Cieśnina Beagle'a
fot.Michał Kniaź

Jednak założenie o nadrabianiu reporterskich zaległości w Drake'u nie było do końca słuszne ;-) Pierwsze w kolejce do uzupełniania ustawiły się deficyty snu. Ale nic straconego - już Was update'ujemy. 1.03. i 2.03. spędziliśmy bardzo intensywnie.


Edge Hill fot.Michał Kniaź

Pierwsza ekipa - Aga, Dominique i Michał - zdesantowała się na ląd koło traperskiej chatki Rasmussena i w alpejskim stylu zdobyła pobliski Edge Hill. Pogodę i widoki mieli bez zarzutu, co możecie zobaczyć na załączonych zdjęciach :-) Reszta Załogi wraz z szóstką naukowców ze stacji Vernadsky udała się Selmą na Pitt Islands. Było niezwykle ciekawie


Magiczne widoki w drodze na Pitt Islands fot.Jagoda_Bartczak

- fotografowanie humbaków, obserwacje i liczenie pingwinów Adeli, podglądanie uchatek, zbieranie próbek do badań i nurkowanie w celu odkrywania podwodnej fauny antarktycznej.
2.03. wieczorem odbyła się zasłużona impreza w barze Faraday na stacji - integracja i chóralne śpiewy przy gitarze trwały do późnych godzin nocnych (a może porannych) :-)
W niedzielę 3.03. mieliśmy za to totalny chill-out :-) Po późnym śniadaniu udaliśmy się w 3 turach do sauny - było fantastycznie. Chłodzenie i kąpiele w morzu (dla odważnych) odbywały się pod czujnym okiem pingwinów białobrewych, no bo gdzie miałaby być sauna, jak nie na pingwinisku ;-) Mieliśmy też możliwość skorzystać z od dawna wyczekiwanego i wytęsknionego prysznica ;-) Kupiliśmy pamiątki i wysłaliśmy kolejne pocztówki z jeszcze dalszego końca świata. Wieczorem kolejna wizyta na Vernadskym - najpierw opowieści naukowców o historii stacji i prowadzonych na niej badaniach - wszystko szalenie fascynujące, szkoda, że czas nie jest z gumy... A na koniec oczywiście kolejna impreza, równie udana jak poprzednia :-)
W poniedziałek 4.03. pożegnaliśmy Marko, który zostaje na stacji przez kilka tygodni zbierać materiały do książki. Na pokład wsiedli Sasza, Tolik oraz Wołodia i ok. 1200 ruszyliśmy na Drake'a z żalem, że to już koniec naszej antarktycznej przygody... Ale przecież będą kolejne - sami wiecie, jak to jest z nałogami ;-) Przez większość drogi mieliśmy dość komfortowe warunki, ale pod koniec zrobiło się sztormowo. Dzielnie stawiliśmy temu czoła i dziś o 0650 opłynęliśmy legendarny Przylądek Horn. Nareszcie Michał może legalnie wyrzucać obierki na nawietrzną ;-) Wszystko u nas OK, jesteśmy trochę zmęczeni, ale bardzo zadowoleni :-) Spokojnie zmierzamy w kierunku Puerto Williams, już osłonięci od wiatru i fali.


Odpływamy na Drakea fot.Michał Kniaź

Pozdrawiamy serdecznie,
Załoga Selmy

Jagoda
2019-03-04
Stracja naukowa Vernadsky
Selma koło Port Lockroy fot.Michał Kniaź

Ostatnio tyle się działo, że znowu mamy zaległości w relacjonowaniu - wybaczcie... Ale teraz pomału zbieramy się w drogę powrotną przez Drake'a, więc będzie trochę czasu (pomiędzy wachtami i spaniem) na nadrobienie wszystkiego :-)
28.02. był kolejnym dniem plażowej aury. Naprawdę jesteśmy pogodowymi szczęściarzami. Podczas porannej wachty kotwicznej można było podziwiać otaczające Port Lockroy białe szczyty w różowo- pomarańczowym świetle wschodzącego słońca - magia. Po niezbyt wczesnym śniadaniu udaliśmy się na zwiedzanie dawnej brytyjskiej bazy (Base A założonej w 1943-44 roku i funkcjonującej do 1962 roku), gdzie obecnie mieści się muzeum. Idąc wąską ścieżką do głównego budynku bazy (Bransfield House), trzeba było wykonać niezły slalom pomiędzy pierzącymi się pingwinami białobrewymi :-) Po tym ćwiczeniu logistycznym mieliśmy możliwość zobaczyć, jak wyglądała codzienność naukowców na Antarktydzie kilkadziesiąt lat temu. Skorzystaliśmy też z okazji, by wysłać pocztówki z końca świata i zrobić małe zakupy w sklepie z pamiątkami.


punk pingwin Adeli fot.Jagoda Bartczak

Następnym punktem programu była wizyta na pobliskim pingwinisku pełnym wyjątkowo ciekawskich osobników. Jeden z nich dokonał nawet inspekcji mojego plecaka, a potem sprawdził, czy nie nadałby się on na wygodne miejsce do leżenia :-) W międzyczasie Michał nurkował obok góry lodowej, a Dominika morsowała.
Podczas tych wszystkich rozrywek w zatoce pojawił się lampart morski, więc powrót pontonem na Selmę był dość emocjonujący. Na szczęście udało się uniknąć bliskiego spotkania naszego zodiaka z zębami lamparta. Chwilę potem ruszyliśmy w dalszą drogę poprzez przepiękne cieśniny otoczone malowniczymi górami. Kierunek Lemaire Channel. A lampart morski za nami... Okazało się, że najwyraźniej zakochał się w Selmie :-) Towarzyszył nam przez ponad godzinę - oczywiście mamy mnóstwo materiału filmowo- fotograficznego z tego spotkania. Gdy lampart nas już w końcu opuścił, zatrzymaliśmy się na jeszcze jedno morsowanie. Tym razem Dominique i Piotrek postanowili zmierzyć się z lodowatą wodą i poplażować chwilkę na małej górce lodowej :-) Po tej krótkiej przerwie popłynęliśmy spokojnie dalej, upajając się panoramą skąpanej w słońcu Antarktyki.


Lemaire Channel fot.Michał Kniaź

Przejście przez Lemaire Channel dostarczyło nam zapierających dech w piersiach widoków, ale też sporo wysiłku, bo w środku było naprawdę dużo lodu. Pod koniec ster przejął Piotr, konieczna też była wytężona praca "tyczkowych" odpychających lód. W nagrodę mieliśmy przepiękny zachód słońca. O 2355 rzuciliśmy kotwicę obok ukraińskiej stacji naukowej Vernadsky.

Pozdrawiamy gorąco,
Załoga Selmy

Jagoda
2019-03-03
SelmaWhale watching - Antarktyda 2019
Humbaki niewiele mniejsze od Selmy :)

autor: Miłosz Dąbrowski - AQUADIVER



.
2019-02-28
Port LockroyPo szybkim śniadaniu (owsianka rządzi) popłynęliśmy pontonem na krótką wycieczkę obejrzeć kolejne pozostałości po działalności wielorybników - water boats. Pogoda była jak marzenie - błękitne niebo i ani jednej chmurki. Po kilku godzinach ruszyliśmy Selmą w dalszą drogę, podziwiając antarktyczną panoramę w kolorach bieli, czerni i błękitu. Na pokładzie prawdziwa plaża, można było nawet zdjąć ze 2 warstwy polarów :-) W porze obiadowej dotarliśmy do Cuverville Island - małej wysepki z wielką kolonią pingwinów białobrewych. Spędziliśmy blisko 2 godziny podpatrując, jak załatwiają one swoje pingwinie sprawy :-) Niektórzy z nas wybrali się na spacer na górkę, inni wylegiwali się na plaży na wzór kilku zaspanych uchatek wygrzewających się w słońcu. Po powrocie na Selmę zjedliśmy zupę na słonecznym pokładzie i ruszyliśmy w dalszą drogę. Było bardzo malowniczo - już naprawdę nam brakuje przymiotników, by oddać choć część z tego, czego tu doświadczamy... Przepływaliśmy m.in. przez przepiękną Paradise Bay. O 0240 nad ranem 28.02. w świetle księżyca, przy magicznie rozgwieżdżonym południowym niebie rzuciliśmy kotwicę w Port Lockroy. Zapomniałabym dodać, że na logu stuknęło nam już 1000 Mm :-)

DZIAŁ POZDROWIEŃ:
Aga i Dominique pozdrawiają Inkę, Władzię, Uzi i Kaza oraz Lisę i Marcela.
Domi pozdrawia Maty.
Jagoda pozdrawia Rodziców; Julkę, Piotra i Wojtusia; Joasię, Michała i Jędrusia; klan Łopatów z Karaibów; Szymona, Karolinę i Agatkę P.; Madzię K., Anię R. (jak rumowiec), Kapitana Jacka G. oraz Izę i Jagodzię! Madzia & Łopaty - dzięki piękne za SMSy, miło Was przeczytać w tak pięknych okolicznościach przyrody :-) Ściskamy mocno z Piotrem!
Marko pozdrawia Lesie, Annę Charlotte, Tarasa i wydawnictwo Stary Lew.
Piotrek pozdrawia kochaną Żonę i Dzieciaki, Rodziców, Teściową oraz Brata i Stryja, a także Koleżanki i Kolegów z pracy.
Sławek specjalnie pozdrawia swoją Wnuczkę Jasminę, Mamę, kochaną nr 2 i całą Rodzinę, Jirka i Jana Maresz oraz Jirka Salva z żoną i cały Landsztejn.

Jagoda
2019-02-26
2200
AntarktydaSpieszymy z kolejnym odcinkiem przygód dzielnej Załogi Selmy w Antarktyce :-)
Po przebrnięciu przez pole lodowe 26.02. spotkaliśmy jeszcze więcej humbaków. Mieliśmy okazję z bardzo bliska obserwować, jak żerują. Urządziły nam prawdziwy spektakl z obowiązkowym machaniem płetwami ogonowymi na koniec każdego aktu :-) Niesamowite wrażenia!
Kolejnym punktem programu tego obfitującego w wydarzenia dnia było przejście Graham Passage. Majestatyczne szczyty ze schodzącymi z góry lodowcami otaczają wąskie przejście pełne gór lodowych i growlerów. W takim miejscu czuje się pokorę wobec potęgi natury. To oczywiście jeszcze nie był koniec atrakcji. Pod wieczór mieliśmy okazję po raz pierwszy postawić stopę na kontynencie antarktycznym!
Wylądowaliśmy w pięknym miejscu o nazwie Portal Point. Podczas podróży pontonem towarzyszyły nam ciekawskie i przesympatyczne foki Weddella. Po wylądowaniu krótki spacer, celebracja historycznej chwili i sesja zdjęciowa. Dość szybko musieliśmy wrócić na jacht, bo przed nami był jeszcze spory kawałek drogi do zaplanowanego na noc miejsca postoju. Szkoda, że doba nie ma 30 godzin... W końcu po 2200 stanęliśmy longside do burty spotkanej już wcześniej Santa Marii Australis przycumowanej do wraku statku - przetwórni wielorybniczej w Governoren Harbour. Po odwiedzinach załogi Santa Marii na Selmie poszliśmy wszyscy spać (korzystając z rzadko spotykanej na Antarktydzie możliwości niewystawiania wachty kotwicznej), gdyż Piotr zapowiedział na następny dzień wczesną pobudkę - kolejne atrakcje czekają!

Jagoda
2019-02-26
1000
Antarktyda
Widok na stacje Eco Nelson, Selmę i zat. Maxwell fot. Michał Kniaź

Po całej nocy żeglugi i wachtach wymagających wzmożonej uwagi (jesteśmy już w rejonach, gdzie może występować lód) 24.02. około godziny 1000 rzuciliśmy kotwicę w Ardley Bay na Wyspie Króla Jerzego (to taka mała zatoczka w głębi Maxwell Bay). Krótka wycieczka na ląd, zabraliśmy na pokład zaprzyjaźnionych Czechów (Dusana i Ladie) ze stacji Bellingshausena oraz przesyłki dla ukraińskiej stacji naukowej Vernadskiy. Potem ruszyliśmy w drogę na Nelson Island - krótką, lecz bynajmniej nie nudną. Kolejne lodowce stanowiły punkty orientacyjne dla sternika, a wokół można było obserwować różnych kształtów góry lodowe. Po pochmurnym poranku nieśmiało zaczęło pojawiać się słońce, wydobywając wszystkie odcienie bieli i błękitu.
Po obiedzie we włoskim stylu (carbonara, a dla wegan aglio olio) wylądowaliśmy pontonem koło stacji Eco Nelson. Powitali nas czescy naukowcy, którzy oprowadzili nas po terenie i opowiedzieli nieco o historii stacji. Została ona zbudowana w latach osiemdziesiątych XX w. przez pewnego czeskiego miłośnika survivalu, obecnie jest własnością Czeskiej Fundacji Antarktycznej. Położona jest wyjątkowo pięknie - otoczona pagórkami, z widokiem na zatokę i schodzące do wody lodowce. Wybraliśmy się na spacer, by podziwiać z góry tę fantastyczną panoramę w pełnym słońcu. Karty pamięci zapełniły się kolejnymi gigabajtami zdjęć i filmów. Na koniec wizyty jeszcze chóralne śpiewy w językach czeskim, polskim i angielskim :-) Odstawiliśmy naszych gości z powrotem do Ardley Bay i ruszyliśmy w kierunku Trinity Island.


Zdobywca Nelson Island - fot.Piotr Krawczyk

Cały następny dzień byliśmy w drodze. Wieczorem na wachcie można było podziwiać zapierające dech w piersiach widoki - z prawej burty Trinity Island, z lewej Półwysep Antarktyczny, a wszystko to w pięknym, ciepłym świetle zachodu. Magia. Potem nastąpiła emocjonująca nocna przeprawa przez lód. Na szczęście warunki sprzyjały - nie było wiatru ani zafalowania, a światła lodowe sprawdziły się świetnie, ułatwiając trudne zadanie osobom na oku i sternikowi. O 2345 bezpiecznie rzuciliśmy kotwicę w Mikkelsen Harbour koło Trinity Island. Longside do burty Selmy zacumował jacht Santa Maria Australis, który wcześniej wyprzedził nas po drodze.


Pingwin bialobrewy - fot Piotr Krawczyk

Dziś wcześnie rano pobudka, porcja owsianki, a potem lądowanie na D'Hainaut Island i odwiedziny u pingwinów białobrewych. Jak zawsze spotkanie z tymi niesamowitymi ptakami to fantastyczne przeżycie - można by na nie patrzeć do wieczora... Niestety aż tyle czasu nie mieliśmy - ok 0900 wróciliśmy na Selmę i podnieśliśmy kotwicę. Teraz właśnie przebijamy się przez pole lodowe, kierując się dalej na południowy zachód. Towarzyszą nam pingwiny, pojawił się również humbak. Zamierzamy znaleźć bezpieczne miejsce do przeczekania zbliżającego się niżu.

Jagoda
2019-02-25
AntarktydaWitamy wszystkich oczekujących na wieści. Dziękujemy za cierpliwość - tyle się u nas dzieje, że ciężko znaleźć chwilę na napisanie relacji... Ostatni dzień przelotu przez Drake'a (22.02.) upłynął nam spokojnie przy pięknej, słonecznej pogodzie i małym zafalowaniu. Ok. godziny 1400 odwiedziło nas stado Hourglass dolphins. Płynęły z nami przez chwilę, wyskakując z wody obok burt Selmy, ale nie bardzo chciały współpracować z fotografami, którzy licznie pojawili się na pokładzie. Wieczorem zaobserwowaliśmy z daleka ląd - Smith Island. Mieliśmy niesamowite szczęście do widoczności, gdyż niezwykle rzadko zdarza się zobaczyć tę wyspę z odległości kilkudziesięciu mil. Radość, że jesteśmy coraz bliżej Antarktydy, była ogromna.

Poranek 23.02. przywitał nas fantastycznymi widokami - z lewej burty biała Snow Island, z prawej Smith Island wyglądająca jak kawałek Alp rzucony do morza. W oddali przed dziobem nasz najbliższy cel - Deception Island. A wszystko to w pięknym świetle wschodzącego słońca, w towarzystwie kolorowych chmur. Owsianka na śniadanie smakuje niebiańsko w takich okolicznościach przyrody :-)
Po pięknym poranku nadszedł równie piękny dzień - słońce, niebieskie niebo, kilka obłoczków i zero wiatru. Cała Załoga wyległa na pokład objuczona sprzętem fotograficznym.

Z jednej strony majestatyczna wulkaniczna Deception Island, za nią ośnieżone szczyty Livingston Island, z drugiej burty zaś doskonale widoczna panorama Półwyspu Antarktycznego. W wodzie liczne wieloryby i foki. Lepiej chyba być nie mogło :-) O godzinie 1430 wpłynęliśmy przez Miechy Neptuna do Whalers Bay. Zjedliśmy obiad, a potem przygotowaliśmy ponton do lądowania. W międzyczasie pojawił się duży wycieczkowiec, więc zgodnie z przepisami ustąpiliśmy mu miejsca (i tak wolimy zwiedzać w kameralnej atmosferze) i popłynęliśmy do pobliskiego Baily Head odwiedzić pingwiny maskowe. Urocza mała zatoczka otoczona jest stromymi zboczami zamieszkałymi przez te eleganckie i zarazem przezabawne ptaki. Uchatki uprzejmie zrobiły nam na plaży miejsce do lądowania, udając się do wody i na pobliskie skałki. Po 6 dobach na morzu po raz pierwszy postawiliśmy stopę na suchym lądzie. Spędziliśmy trochę czasu na spacerowaniu, obserwacji zwierząt i licznych sesjach fotograficznych.

Po powrocie na Selmę ruszyliśmy z powrotem w kierunku Whalers Bay. Wylądowaliśmy na brzegu po 1900. Pozostałości po stacji wielorybniczej oraz brytyjskiej bazie meteorologicznej tworzą tu niesamowity krajobraz, trochę jak z innej planety. Równocześnie jest to widok dość przygnębiający, gdy ma się w pamięci niechlubną historię przemysłu wielorybniczego. Po spacerze wróciliśmy na jacht z mocno zaostrzonymi apetytami. Po kolacji rozeszliśmy się do koi lub na wachtę, gdyż przed nami dalsza droga w kierunku Maxwell Bay. Kolejny dzień (24.02.) to zwiedzanie stacji Eco Nelson, ale o tym już w następnym odcinku :-)

Pozdrawiamy Wszystkich gorąco,
Załoga Selmy


fot. Michał Kniaź


fot. Michał Kniaź


fot. Michał Kniaź


fot. Michał Kniaź

Jagoda
2019-02-24
SelmaMiłosz Dąbrowski Aquadiver.pl będzie opowiadał o niezwykłej podróży Selmą na Antarktydę. Możecie posłuchać relacji i zerknąć na obrazki z końca świata :)

Jest o czym opowiadać :)

We wtorek, 26 lutego o godzinie 19.00 i w następny wtorek, 5 marca.

Aquadiverpl
ul. Żeglarska 6
Olsztyn



.
2019-02-23
АнтарктидаОстрів Десепшн
Найгірше для мене як людини, яка взялася писати книжку про Антарктиду, - це те, що ніякі слова не передадуть всіх вражень, отриманих навіть за день. І жодні фотографії не зможуть транслювати атмосфери, яка тебе тут опановує. Шукаючи слів для описів у нотатнику, розумієш, що їх нема. Адже слова опираються на образи, а таких образів, як в Антарктиді, ти раніше і близько не досвідчував.
Щоб описати запах, треба порівняти його із сумішшю п'яти інших запахів, які ти чув у інших краях, але все одно це не буде саме той запах. Все одно тобі не вдасться вирахувати пропорцію.
Більшість елементів на перший погляд знайомі. Гори, сніг, вода, птахи, каміння. І лише деякі речі вкрай відмінні, особливі: наприклад, пінгвіни.
Але особливість Антарктиди у всьому така: якщо природа бавалася конструктором світу, складала LEGO, то з усього незліченного набору деталей і кольорів вона залишила лиш декілька. Склала їх тут надзвичайно витончено: тисячі, мільйони дрібних вулканічних камінців, діаметром в середньому 1 сантиметр, висипані один біля одного впродовж безлічі років. З одного боку - однотонна вода. З іншого боку - пагорби, а за ними - невеличкі гори, з яких збудований кратер вулкану (!), і все, здавалося б, однотонне, і білий сніг.
Але на сонці за дуже короткі проміжки часу всі тони міняються. Вода, яка без променів сіра, неначе омиває кожен той дрібний прибережний камінчик, і кожен переливається у сонці, заломленому у волозі. Смуги снігу переходять у гори, а ті змінюються своїми породами - а ті міняються відтінками.
Отже, витончена гра тонів, а коли б порівняти із фотографією - то творець Антарктиди знімає, безумовно, на плівку: додає трохи зернистості, архаїчності.
Це про острів Десепшн - один із перших на шляху з Аргентини. Він міг би бути ідеальним сховком для піратів: гори довкола, вузький пролом, а всередині - бухта. Це і є кратер вулкану, який своїми виверженнями змусив у 1967 та 1969 рокох евакуювати дослідні станції, які тут були. Зараз тут найвиразніша відкрита для огляду відвідувачів ознака присутності людей - покинута станція китобоїв. Крім розваленої хатинки - гіганські, сказати б, бочки для зберігання отриманого з промислу китів жиру.
І хіба не дивно? На тлі небаченої природи, трохи пустельної, трохи загадкової, трохи позаземної, у кратері вулкану, схожому на піратську бухту, у зимове літо перше, що бачиш, - давно розбиті рештки якоїсь людської діяльності (а китобої вже самі по собі випадають із ряду чогось звичайного), що провадилася сотню років тому. Хоча так могло б виглядати якесь примітивне промислове поселення на місяці у не надто віддаленому майбутньому. І це тільки перший день, перший острів.
Хотілося б вірити, що Антарктида ніколи не буде повністю розкрита і знана.

.
2019-02-21
Cieśnina DrakeDrodzy Kibice,
na pewno już się niecierpliwicie brakiem wieści od nas, więc spieszymy nadrobić zaległości. Wszystko u nas w porządku. Wyruszyliśmy z Ushuaia 17.02 po południu w składzie: Agnieszka, Dominique, Dominika, Jagoda, Marko, Michał, Piotr, Sławek oraz prowadzący nasz rejs Piotr i Piter (Piotrów u nas pod dostatkiem :-)). Załogę mamy międzynarodową (poza Polską reprezentowana jest Szwajcaria, Ukraina oraz Czechy), ale świetnie się wszyscy dogadujemy po polsku. Wypłynięcie poprzedziło standardowe przygotowawcze zamieszanie - zakupy, sztauowanie, szkolenie z wyposażenia Selmy, bezpieczeństwa i procedur alarmowych.
Już w Kanale Beagle'a widzieliśmy pierwsze wieloryby - przedsmak wszystkich spotkań ze zwierzakami, których nie możemy się już doczekać. Po szaro-dżdżystym wieczorze noc na Kanale była przepiękna - księżyc w pełni i gwiazdy, po prostu bajka. Pierwszy dzień na Drake'u również przywitał nas ładną pogodą - mieliśmy coś a la żeglugę passatową w pełnym słońcu i przy niewielkim zafalowaniu. Potem jednak przyszedł zapowiadany niż, więc zaczął się silniejszy wiatr i deszcz. Podchodzimy do tematu taktycznie i zgodnie ze strategią opracowaną przez Piotra tak dobieramy kurs, by uniknąć najgorszej pogody. Stąd też nie od razu skierowaliśmy się prosto na południe. Teraz już żeglujemy w tym kierunku, przechodząc przez ogon sztormu. Wieje, pada i chlapie, ale z godziny na godzinę robi się spokojniej, nawet zaczyna się przebijać słońce.
Życie pomału dopasowuje się do rytmu wacht. Jak nie mamy akurat żadnych obowiązków, chętnie przyjmujemy pozycję horyzontalną w ciepłej koi. W kambuzie królują zupy, głównie z repertuaru Piotra.

Jagoda
2019-02-16
UshuaiaZ nurkami Aquadiver szczęślwie dopłynęliśmy do Ushuaia i utonęlismy w uciechach portowych. Zdjęcie naszej grupy z baru na stacji Vernadsky.


Nasza grupa w barze na stacji Vernadsky.

Piotr Kuźniar